De toename van leefstijlgerelateerde aandoeningen – zoals obesitas, diabetes type 2 en hart- en vaatziekten – vormt één van de grootste uitdagingen voor de volksgezondheid. Volgens internationale schattingen kan tot wel 80% van cardiovasculaire aandoeningen worden voorkomen door leefstijlinterventies. Ondanks deze urgentie is de integratie van leefstijlgeneeskunde in medische curricula wereldwijd beperkt en gefragmenteerd. Sama Moghaddam, Aaron Spanes en Femke Rutters deden daarom onderzoek naar de bevorderende en belemmerende factoren voor de implementatie van leefstijlgeneeskunde in medische opleidingen.
Dynamiek op verschillende niveaus
Om de verschillende factoren goed te duiden, keken de onderzoekers naar verschillende niveaus: macro (maatschappelijke context en beleid), meso (professionele cultuur) en micro (onderwijspraktijk en professionele agency). Ze concluderen dat de dynamiek tussen deze niveaus essentieel is voor het duurzaam implementeren van leefstijl in onderwijs. Pas als mandaat, middelen, cultuurverandering en didactische verankering samenkomen, kan leefstijlonderwijs structureel en betekenisvol deel uitmaken van de artsenopleiding.
Aanbevelingen
In het onderzoek worden daarom ook verschillende aanbevelingen gedaan om concrete handelingsperspectieven te kunnen bieden, hierbij wordt ook ingegaan op de verschillende niveaus. Zo stellen ze dat op nationaal niveau bijvoorbeeld leefstijl in het Raamplan en accreditatiekaders formeel opgenomen zou moeten worden, en dat rolmodellen en hoogleraren als ambassadeurs binnen instellingen goed kunnen helpen. Uiteindelijk wordt de weg naar structureel leefstijlonderwijs in de medische opleiding gevormd door samenhangende actie op alle niveaus.
Of download de onepager hier.
